Gitme vakti.
Tamam.
Jude. Gidiyoruz bebeğim.
Haydi.
Acele edin.
YABANCILARIN NEZAKETİ
Bay Hamilton,
elimizden geleni yapıyoruz.
Ona karşı hep çok iyi değildim.
-Bunu hiç hak etmedi. -Şimdi bunları düşünmeyin.
Kendinizi affedin ve artık ona iyi davranın.
-Pardon, siz evli misiniz? -Hayır.
Nebraska’da çiftliği olan Hank diye bir arkadaşım var da.
Biri elinden tutsa çok iyi olur.
Evi herhalde Bee Gees dinlediğimiz zamanlardan beri temizlenmemiştir.
Hank pek ahım şahım biri değildir ama bence siz seversiniz.
Çok kibarsınız ama...
bu işimi de, öteki işimi de bırakamam.
-Alice. -Yine de sağ olun. Teşekkürler.
Sana içeride ihtiyacımız var, burada değil.
-Görüşürüz. -Haydi Alice.
Senin için tek yapabileceğim bu.
Kabalık etmek istemem ama tek yapabileceğiniz...
beni kovmak mı?
-Vardığım sonuç bu oldu, Jeff. -Ama ben bir şey yapmadım ki.
Ben de bunu kastediyorum.
Burada yatak satmaya çalışıyoruz, insanların uyumasını sağlamaya.
Sense hiç katkıda bulunmuyorsun.
Sadece alışmak için azıcık daha zamana ihtiyacım var.
Bunun işe yarayacağından şüpheliyiz.
Hatta bence elinden hiçbir şey gelmediği konusunda hepimiz hemfikiriz.
-Hayır... Bu kesinlikle doğru değil. -İyi olduğun tek bir şey söyle sadece.
Kusura bakmayın.
Süpermiş bu!
Alalım bunu da.
Yeni bir evimiz olursa ne olacak?
-Senin olmasını istiyorum. -Çok tatlısın ama işimize yaramaz ki.
Tatildeyiz şu an.
Yine de çok güzelmiş.
Çok şanslı değil miyiz?
Herhalde bir kamyondan filan düşmüştür, pat diye hayatımıza daldı.
Bagajımıza sığacağını sanmıyorum.
Ayrıca kalacağımız yeri de kesinleştirmemiz gerekiyor.
O zaman başkasına veririz. Kim güzel bir sandalyesi olsun istemez ki?
Zaten bu yüzden, başka biri de bulabilsin diye onu buraya bırakacağız.
Şu an neredeyiz?
Çok, çok, çok uzun zamandır gelmek istediğin bir yerde.
-Alışveriş merkezinde mi? -Daha da iyi bir yerde!
Bak!
-New York değil, değil mi? -Evet! Orası Manhattan işte.
Ama babam New York’u sevmediğimizi söyler.
Manhattan’a hiç gelmediğim için bunu bilemiyorum.
Okul ne olacak?
Artık okulun New York olacak.
Nihayet.
Daha pancake alır mısın?
Sadece 11 tane yedin.
Ofise gitmem lazım.
-Şimdi mi? -Evet.
Sabah 8’de duruşmam var.
Salı günü görüşür müyüz?
Salı mı?
Grup toplantısı var ya. Geleceğim demiştin.
Öyle mi dedim?
Dürüstçe çok faydası dokunuyor.
Suçlu olduğunu bildiğim halde savunmak zorunda olduğum...
insanları unutmam kolaylaşıyor.
Sayende beraat ediyorlar.
Evet.
Onları affediyorsun.
Kendimi affediyorum.
Günahımız nedir?
Ben hallederim.
-Emin misin? -Tabii.
Kutlama yapalım diye seni ben davet ettim.
Orası öyle.
Peki, iyi geceler.
Özgürlüğünün ilk günü kutlu olsun.
Putin 7 ya da 8’de kalkıyor.
Haklısın.
Affedersiniz.
-Hesabı alabilir misiniz? -Bir kadeh daha için.
Arkadaşınız gitti mi?
Avukatım.
O herifler hep sabahın köründe kalkar.
Putin’in de bazen 4 buçukta kalktığını duymuştum.
Burası sizin mi?
Biz danışmanız sadece. Patron, Timofey.
Servisiniz berbat.
-Yemekler kadar kötü olamaz. -Ne diyebilirim ki size?
Kerevizli şeyi denediniz mi?
-Yok. -Gerçekten iğrenç.
Bas balalayka çalıyor olma ihtimaliniz yoktur, değil mi?
Oradan bakınca bas balalayka çalan biri gibi mi duruyorum?
Takmayın kafanıza, sorun yok.
-Herkes öğrenebilir. -Hayır dedi ya, Timofey!
Sormaktan zarar gelmez, değil mi?
Herkese sorar.
Buyurun.
Aslında işimiz başımızdan aşkın...
ama bu ev bizim için çok önemli.
Tüm bunlar,
Timofey’e devrimden hemen önce buraya gelen dedesinden kaldı.
Adam Rusya’yı...
politik nedenlerle terk etmemiş.
Tam tersine, Kremlin’de o an iktidarda hangi rejim varsa...
ona sadık olacak tiplerden biriymiş.
Ama Timofey’in...
bu işlerde gözü yok!
Lütfen, Sergey. Bunları çok konuştuk.
Pek çok New York’lu ambiyans yüzünden kendini burada rahat hissetmiyor.
Mesela şu kerevizi bile nasıl beğendireceğimizi bilmiyoruz.
Ben restoran işletmeciliğinden anlarım.
İlginç.
Merhaba.
Ah, merhaba.
Girebilir miyim?
Tabii, buyur.
Teşekkürler.
Demek şehre geldin.
Evet. Buffalo’dan yeni geldim.
Richard seni arıyor.
Burada olduğumu ona söylemesen olur mu?
Niye yalan söyleyecekmişim? Oğlum o benim.
O çocuklar da benim torunlarım.
-Onları tanımıyorsun bile. -Burada değillerdi de ondan.
Richard gelmemize izin vermiyordu.
Buradalar mı şimdi?
Görüşürüz.
Bir dahaki gelişinde, önce iyi bir temizlen. Olur mu?
Olmaz.
-Donut ister misin, canım? -Kalacak yere ihtiyacımız var.
Birkaç günlüğüne. Çocuklarla ben.
İnan ki hiç sıkıntı vermezler sana.
Kavga etmişsiniz, arabayı almışsın.
-Araba benim. -Nereye gidiyorsunuz?
Biraz geziyoruz sadece.
Çocuklar hiçbir yeri görmedi.
Bir şeyler öğrensinler istiyorum.
Ne kadar da havalısın.
Peki, çocukları...
Özgürlük Anıtı’na götürürsün, sonra da eve gidersiniz.
Tamam mı? Richard’ın sana ihtiyacı var.
Ona haber vermem lazım.
Dur, lütfen.
Ne olur arama.
Ararsan ne olacağını biliyorsun.
Delinin teki.
Richard hayatımda gördüğüm en iyi polis.
Çek elini, oğlumu arayacağım.
Artık Anthony’yi de dövmeye başladı.
Ben...
Ben aranıza girmek istemem.
Kusura bakma ama burada kalamazsın.
Biraz para versen, peki?
Başka kimsem yok.
Kredi kartımı da aldı.
Biraz benzin ve çocuklara...
yiyecek bir şeyler alabilsem.
Olmaz.
Affedersiniz?
Sever miyiz acaba?
Bilmem ki, neden tatmıyorsun?
Faydalı şeyler.
Bu siyah şey ne?
Bir balığın yumurtaları. Bir dene, olur mu?
Dünyadan haberdar olmanızı istiyorum.
-Balıklar yumurtlar mı? -Evet.
İsmi de ordövr.
Nereden buldun bunları?
Rusya’dan geldiler.
-Anna? -Evet...
Ben eskiden, olmayan daireleri kiraya verip...
depozitosunu cebime koyduğum gibi...
ortadan kaybolurdum.
Sonra, uykusuzluk çeken, yalnız insanlara...
internetten sahte melatonin hapları satarak...
binlerce dolar kazandım.
Yani...
burada olmak, bana yeniden insanların yüzüne bakma...
cesareti veriyor.
Mesela geçen gün,
bir mağazaya dalıp...
kendime sütyen aldım.
Bunu paylaştığın için teşekkürler.
Doğru söylüyorum.
Hala üzerimde. Görmek ister misin?
-Yok, ben almayayım. -John Peter?
-Yok. Başka zaman belki. -Marc...
Marc, aramızda yenisin.
Bize biraz kendinden bahsetmek ister misin?
Bence Marc henüz bu grubun onun için doğru olup olmadığından emin değil.
Affetme grubuyuz.
Nesi yanlış olabilir ki?
Ben yalnızca John Peter’ı desteklemek için buradayım.
John Peter bir ceza avukatı...
ve suçluların özgür kalıp...
masumların cinayet suçuyla hapse atıldığını görerek yaşamak zorunda.
Açıklama için çok teşekkürler.
İşler. O kadar, o kadar, o kadar çok davayı kaybetti ki.
Teşekkürler Bonnie. John Peter...
geçen hafta...
insanların yanında rahat edemediğini söyleyen...
sendin, değil mi? İnsanlara güvenmediği söylemiştin.
İnsanlar yalan söylüyor. Buradaki herkes bunu teyit edebilir.
Marc, sen bu konu hakkında ne düşünüyorsun?
Söylüyorlar.
Çoğu kendisinden başka kimseyi düşünmüyor.
Bir de yemekleri tabii. Sürekli yiyorlar.
Ne iş yapıyorsun, peki?
Bir restoranda çalışıyorum.
Neden yemekten bahsettiğini anladım.
Bravo.
-İşyerinde kimseye konuşuyor musun? -Hayır.
Ruslar.
Rus lokantası mı?
Resepsiyonlar, balo salonu...
Havyar.
Cameron?
Berbat dans eden bu kadar çok insan olduğuna inanamıyorum.
Doğru.
-Bira? -Olmaz, çalışıyorum.
İyi gidiyor mu?
Evet, canımın istediğini yapıyorum. İşe başladığımdan beri kimseyi görmedim.
Tamam, kendime bir kız bulursam, oraya yemeğe geliriz.
Birkaç daha hafta bekle. Yemekler hala epey berbat.
Benimle yemeğe çıkacak kadınlar da öyle.
Bunlar hastaneden geliyor. Yerinde olsam eldiven takarım.
Eldivenlerin nerede?
Unutmuşum ama yarın hatırlarım.
-Geçici eleman mısın? -Evet.
-Ama bu hafta işler yolunda giderse... -Bunu kim doldurdu?
-Böyle bir şey olamaz! -Ne?
Neler olabileceğinin farkında mısın?
Nasıl yaparsın?
Beyonce’yi alıp, öylece...
fırlattın mı yani?
Bu onun köpeği.
Yaşayan bir insan o. Gözüne çamaşır gibi mi göründü?
Tamam belki biraz.
Üzgünüm, Jeff. Köpeğe bir şey olmadı ama Rafael seni affedemeyecek gibi.
Yani...
Hemen köşeyi dönünce bankamatik var.
Bugün daha fazla para çekemem.
Çünkü kocam...
Kartımızın günlük limitine ulaştık, çünkü bugün...
kartla araba aldı.
Toyota aldı.
-Toyota Avalon’du herhalde. -Gelip sizi alsın o zaman.
Oda zaten boşsa, size ne zararı olur ki?
Sessizce girip çıkarız.
Çıkarken her yeri temizlerim, sabah yatakları toplarım.
Kimsenin ruhu duymaz.
Ne kaybedersiniz ki?
İşimi kaybederim.
Sonra odamı kaybederim.
Sonra da adresimi ve yeni bir...
iş bulma ihtimalimi.
Kusura bakmayın.
Pek güvenilir birine benzemiyorsunuz.
İş kuyruğu mu?
Çorba. Bazen epey iyi oluyor.
Yardıma mı geldin?
Evet.
Aslında...
Ben Alice.
Onlar için bu kullanılıyor.
Yakında alışırsın.
Sıradaki!
-Kimliğiniz lütfen. -Kimliğimi veremem.
Aranıyor musunuz yoksa?
Kimliğimi size veremem.
Neden, aileniz yanınızda değil mi?
-Oğullarım yanımda. -Çocukların sizin olduğunu...
nereden bileyim?
Çünkü o bizim annemiz.
Peki.
Merhaba Glenda.
Bakın, koruma talebiniz varsa polisi arayabilirsiniz...
Olmaz.
-Öyleyse hakkınızda arama kararı var. -Hayır.
Sadece duş alabilir miyiz?
Hemen girip çıkarız.
En fazla 10 dakika.
Havluları versene.
Sadece bu seferlik.
Teşekkürler.
Koridorun sonunda. Kapıyı açıyorum.
Teşekkürler.
Çabuk olun.
Haydi.
Bilgisayarını istesem olur mu sence?
Olmaz, sen önce saçını yıka.
Merhaba Alice.
-Merhaba Timofey. -Paltonu alabilir miyim?
Hayır, üniformam üstümde. Burası güzel olmuş.
Ben pek emin değilim.
Uzun bir gün müydü?
Burası ne kadar da huzur dolu.
Evet.
Her zamankinden alacağım. Küçük boy olsun.
Spasiba.
Alice düzenli müşterilerden. Hep yalnız gelir.
Nedense bir süre manikürcü olduğunu düşündüm,
bu mahallede yapması zor mesleklerden.
Ama hayır, tamamen alakasız bir işi varmış. Tamamen.
Hemşire.
Bir daha günün berrak çorbasından...
yapayım deme sakın.
-Peki. -Belki de çorba...
becerebileceğimiz bir şey değil.
Genelde insanlara havyar dışında bir şeyimiz kalmadığını söylüyorum.
Hem seviyorlar, hem de becerememen imkânsız zira...
kavanozdan çıkarıp servis ediyorsun.
Mutfaktan çıkar mısın lütfen?
Pardon, tabii.
Küçük boy havyar, üç pancake ve bir de limon lütfen.
Bu arada, dedem dairende birkaç tane...
ilginç görünümlü şampanya soğutucu...
bırakmıştı.
Olur da sahip olmadığın kıyafetlerine...
yer açmak istersen onları buraya indirebilirsin.
Vay be!
Bir şeyler oku, tamam mı?
Okumayı sevmem ki.
Biliyorum. Biraz deneyiver. Hemen döneceğim. Sessiz olun, tamam mı?
Yerinizden ayrılmayın.
Nasıl oldu?
Hiçbiri olmadı.
Yardıma ihtiyacınız olursa haber verin. Adım Stella.
Teşekkürler.
Al. Yiyecek.
Haydi Anthony. Uyan bakalım.
Jude nerede?
Burada değil mi?
Buradaydı.
Ne kadardır uyuyorsun?
Uyumuyordum ki. Sen neden ajan gibi giyindin?
Yerinizden ayrılmayın dedim size. Jude!
Jude!
Haydi!
-Herhalde arabanın oraya gitmiştir. -Nereye park ettiğimizi hatırlayamaz ki.
Belki polise gitmiştir.
-Ona bunu yapamayacağını söyledim. -Jude!
Jude!
Anne!
Anne, Jude!
Anne, merhaba!
Delirdin herhalde. Neredeyse itfaiyeyi aramak zorunda kalacaktık.
Çok süper olmaz mıydı?
Ya da polisi. Düşünebiliyor musun? Seni kaybedebilirdim.
Gelmişken Manhattan’ın daha çok yerini görmek istiyorum.
Göreceksin. Eve dönmüyoruz.
Yemek istiyorum. Rus yemeği.
Şimdi olmaz.
Biraz ordövr lütfen. O küçük yumurtalardan.
Şimdi olmaz, dedim!
Asla geri dönmeyeceğiz, değil mi?
Hayır, tatlım. Tatildeyiz.
-Söz mü? -Evet.
Arabaya bin.
Dinleyin.
Neredeyiz?
Gerçek ses bu.
Herhalde bir konser salonundan geliyor.
O ne demek?
Tiyatro gibi ama sadece müzik var.
O zaman neye bakıyorsun?
Bence sadece gözlerini kapatıyorsun.
Şuradan dönüp,
üst kata çıkacaksınız.
Pardon?
Aksanımın kusuruna bakmayın.
Kadınlar tuvaleti şuradan dönüp,
üst kata çıkınca...
“pat” diye karşınızda. Doğru anlatabildim mi?
Sanırım.
Sağ olun.
Biraz daha?
Teşekkürler.
Yemekte burada değildiniz, değil mi?
Hayır, işten geç çıktım.
İç mimarım. Otellerle çalışıyorum, genelde yatak odalarında.
Yatak odaları mı?
Aileden misiniz?
Evet.
Teyzeleriyim.
Teyze mi?
Evliliklerinin 25. yılını kutluyorlar.
Evet, Glenda ve Dave... Çok erken evlendi.
Glenda ve Dave mi?
Rus olduklarını sanıyordum.
Aileleri çocuklara Amerikan isimleri verdi.
Ama yine de onları canımız gibi severiz.
Al bakalım babuşka!
Şuradakiler bizim.
Hemen.
Teşekkürler.
Orada ne yapıyorsun?
İn aşağı.
-Haydi. -Neredeydin?
Bir partide. Hiç eğlenceli değildi. Haydi.
Babam orada mıydı?
Hayır tatlım, bizi bulamaz. Bu şehir çok büyük. Haydi.
Yiyecek bir şey var mı?
O tepede ne işin vardı? Müzik için mi çıktın?
Uyuyamadım. Yiyecek bir şey var mı?
Bir şey ayarlarım. Gir hadi.
Öteki insanlar ne yapıyor?
Nereye gidiyorlar?
Herhalde birilerinin çekyatında uyuyorlar.
Belki de ailelerinin yanına gidiyorlardır.
Akrabalar...
Evet. Başkalarının akrabaları var. Bizim yok.
Babamdan...
Nefret ediyorum.
Bir keresinde Jude’a vurmamı istemişti.
Hem de sert.
Yoksa ikimizi de dövecekti.
Ben de istediğini yaptım.
Jude’a vurdum. Hem de kaç kez.
Senin hatan değildi.
Çok üstüne geldim, kusura bakma.
Cevap vermek zorunda değildin,
ben psikolog değilim zaten.
Sorun yok. John Peter’a eşlik etmeye geliyorum sadece.
Harikasın. Cidden.
Mesela biliyorum ki,
burası ve sen olmasan...
çoktan geberip gitmiştim.
Çok iyidir. Onunla konuşabilirsin.
Benimle konuşmak zorunda değilsin.
Anlat ona.
Olay kardeşiyle ilgili. Birlikte bir restoranda çalışıyorlardı.
Kardeşi hem uyuşturucu bağımlısı, hem de torbacı.
Marc kardeşini o işlerden uzak tutmak için hep uğraştı...
ama kardeşi sürekli çok kötü insanlarla...
kötü şeyler yapıp durdu.
Bir gün restoranı polis bastı.
Hakim Marc’a 8 yıl verdi ama Marc temyize gitmek istemedi.
Avukatı sen miydin?
John Peter 4 yıl sonra beni çıkardı.
Cezaevindeki ikinci yılımda, kardeşim yüksek dozdan öldü.
Orada da mutfağı yönetiyordum.
Artık hepsi geride kaldı.
Anladım.
Çok özür dilerim, öteki işime gitmem lazım.
Metroya kadar eşlik edelim mi sana?
Belki başka zaman.
Çok isterim.
Gitmeliyiz.
10 dakika daha ver.
Bir şeye bakmak istiyorum.
Arabaya dönmeliyiz.
Bir dahaki sefere artık. Gidelim. Haydi.
Neden ama?
Çünkü...
Şehir büyüdükçe park cezaları da büyüyor.
Bilgisayarda ne yapıyorsun?
Hiç. Endişelenme anne.
Nereye gidiyoruz?
Gezmeye.
Bazen babama benzeyen insanlar görüyorum.
Biliyorum hayatım ama sadece üniformaları benziyor.
Park cezası alırsak bizi bulabilir mi?
New York’ta bulamaz.
Bir saniye.
Buraya park etmemiş miydik?
Evet.
Araba nerede?
Eve dönmeyeceğimize söz verir misin?
Evet.
Park cezaları yüzünden. Arabayı alıp...
bir yerlerdeki otoparka götürebiliyorlar.
-Geri alabilir miyiz? -Ruhsat babanın adına.
Ama New York’ta yaşayınca araba zaten yük olmuyor mu...
Aklımdan tam olarak bu geçiyordu.
Üşüdüm.
Bakın bakalım!
Size bir sürprizim var.
-Nedir? -Bir sürpriz!
Haydi, haydi, haydi!
Sanırım oturabiliriz, değil mi?
Bence bizi unuttular.
Yemekler bu kadar harikayken...
servisin böyle kötü olması ne kötü, değil mi?
Ben artık aç değilim. Siz?
Yok, pek değil.
Ben de değilim.
Şükürler olsun ki iyisiniz.
Haydi yemek yiyelim.
Nasıl buldun bizi?
Ben polisim. Arkadaşlarım var.
Ne yersiniz çocuklar?
Clara...
Ekşi tatlı bir şeyler?
Gazoz... Gazoz.
Gazoz, çok güzel. Jude?
Teşekkürler.
Buyurun efendim.
Teşekkürler.
Siz de buyurun.
Lavaboya gidebilir miyim?
Koridorun sonunda.
Tabii.
Bu size.
Teşekkürler.
Lütfen...
Lütfen eve dön.
Bu iş çok uzadı, ben de mesajı aldım zaten.
Seni affedeceğim, eve dön yeter.
Birbirimize ihtiyacımız var, değil mi?
Birkaç güne daha ihtiyacım var.
Böyle bir şey olamayacağını biliyorsun. Çocukların babalarına ihtiyacı var.
Gidebilir miyim? Tuvalete...
Olur.
-Gel. -Özür dilerim.
Önemli değil.
Gel tatlım.
Al bakalım.
Anne! Gelin! Burada.
Koşun!
Haydi!
Teşekkürler, efendim.
Önemli değil.
-Buyurun. -Teşekkürler.
Bakın.
Bir şeye ihtiyacınız var mı?
Jude.
Teşekkürler. Teşekkür etsene.
Teşekkürler.
Bir şey değil.
Hala tatilde miyiz?
Artık sayılmaz. Hayır.
Evsiz miyiz yani?
Buradaki kimseden daha evsiz değiliz.
Siz evsiz misiniz?
Jude!
Hey.
Selam Will.
Sana ulaşmaya çalışıyordum.
Öyle mi?
Telefonun yok mu?
Kaybettim.
Bu doğru değil. Ekmek kızartma makinesinin üstündeydi, içine düşmüş.
Sonra ben de makineyi açtım, o da eridi.
Elektrik o yüzden mi kesildi geçen hafta?
Mümkündür.
-Saçımı kurutmam yarım kaldı. -İyi görünüyor ama.
Bütün bina dırdır etti.
Ayrıca, 4 aydır kirayı yatırmadın.
-Biliyorum. -Maaşını bir daha ne zaman alıyorsun?
Bir daha aldığım zaman sanırım.
Çok mantıklı gerçekten. Anahtarlarına ihtiyacım olacak.
Saat 6’da yeni kiracılar geliyor.
Sana en fazla bir saat verebilirim.
Niye aramadın o zaman?
Telefonun erimişti ya.
Ama burası benim evim.
Değil.
Bu benim yatağım.
O da değil.
Benim battaniyem.
Duvardaki resim, dergi, ayakkabılarım.
Bu da sarı diş fırçam.
Erkek, Afro-Amerikalı, 50’lerinin başında.
Adresi olduğunu sanmıyoruz.
Kafatasında kırık, omurgada olası kırık.
Sana iyi bakacağız.
Kan tahlili ve ikinci enjeksiyon gerekecek.
Bir litre kadar.
Nabız gitti. Hastayı kaybediyoruz.
-İyi misin? -İyiyim, dostum. Sağ ol.
Beyefendi?
Beyefendi? Beyefendi? Kaldırmamız lazım.
Bizimle gel. Yardım etmeye geldik.
Yardıma ihtiyacım yok ki.
Tuttum.
Soğuk.
Uyuşturucu mu kullandın?
Hatırlıyor musun?
Ben uyuşturucu kullanmam.
Sadece üşüdüm!
Neden bu kıyafetleri giydin?
Burada çalışıyorum.
Günlük işim bu.
Ölmedim, değil mi?
Tam vaktinde bulmuşlar seni.
Teşekkürler.
Bunları almamı ister misiniz?
Efendim?
Sandviçleri.
Hayır, sağ olun.
Size yolu göstereyim.
17 yaşındayken...
Curtis’in Perdeleri diye bir yerde çalışıyordum.
Çok güzel şeyler yapıyorlardı.
Drape perdeler.
Sonra...
Curtis...
hırsızlık yaptığımı düşündü.
Yapmamıştım,
sadece bilgisayarda bir hesap hatası yapmışım.
Özür diledi mi peki?
Hayır.
Dilemedi, polisi aradı.
İki polis geldi.
Biri kaldı.
O babandı işte.
Üniformalıydı. Beni tutuklamadı.
Onun yerine çıkma teklif etti.
Kısa süre sonra evlendik, sonra sen doğdun.
Sonra da yeni bir işe hiç ihtiyacım olmadı.
Bizi bir daha bulursa ne olacak?
O polis,
sense bir şeyler çalıp duruyorsun.
Nereden biliyorsun?
Anne... Prada ayakkabılar.
Prada değil, Florsheim’dı onlar.
Birden eski ayakkabılarımın yerinde bitiverdiler.
Zarar görebilecek kimseden bir şey çalmadım.
Sen en iyisini hak ediyorsun.
Eğitimli olmayı hak ediyorsun.
Akıllı biri gibi görünmelisin.
Bu sayede gerçekten akıllı olursun.
Evet.
Eldiven ister misin?
Senin yok mu?
Çocukken vardı herhalde. Bilmiyorum ki.
Belki de kar durduktan sonra bitirsen daha iyi olur.
Olsun... Çok hızlı bir şekilde halledeceğim,
sonrasına bir şey kalmayacak.
Her şeyi bu kadar çabuk kavrıyor olman inanılmaz gerçekten.
-Öyle mi düşünüyorsun? -Evet. “Affetmek” geldi, gitmem lazım.
Çabucak bir hesap yapalım.
Burası çok soğuk.
Buz yok, kusura bakmayın.
Buz kalıplarımız 20 yıllık.
-Hiç olmuyor ki. -Pekala, başlayalım.
-Lloyd? -Bir dahakine evden birkaç tane...
buz kalıbı getirebilirim.
5-6 tane.
Şu lafımızı hatırladım, komşun seni sevmeden, sen komşunu sev...
ya da öyle bir şey.
Bonnie.
Ben araya girip, lafın doğrusunu söylesem mi?
Hayır.
Hala kimseden hoşlanmıyor musun, Marc?
Hayır.
Yapma Marc. Biz arkadaş...
değil miyiz yani?
Sen sayılmazsın.
Orası belli.
Birkaç hafta önce, restoranda...
bir kadın vardı.
O...
-Hayır. -Süper anlatım,
şu an her şeyi kapmış durumdayız.
Ya sen, Bonnie?
Haftayı köpeğine hiç vurmadan kapatabildin mi?
Bence orası açık.
Ama annem kiliseleri sevmez ki.
Ama sıcak.
Diyorum ya dostum, kimse içini dökmeni beklemiyor.
Ben dâhil.
Ah! Kiliseyi kapatmak üzereyim.
Isınmak için birkaç dakika kalamaz mıyız?
Çok özür dilerim ama hastanedeki işime gitmem lazım.
-Yakınlarda kütüphane var mı? -Var ama o da kapanmak üzeredir.
Gidecek yeriniz yok, değil mi?
Hayır, yok.
-Katlanır yatak var. -Anthony!
Belki bu gece ofisimde yatabilirsiniz.
Kapıları kilitliyorlar ama gönüllümüz Jeff sabah gelip açacak.
Yardım eder misiniz?
-Olur. -Tabii ederiz.
Hazır mısın?
Bunu yapmamam gerekiyor.
Gerçekten çok teşekkürler.
Alice,
12 saat çalışabilir misin? Sabaha yeterli personel yok.
Tabii.
Diğerlerinin çocukları filan var, ne de olsa senin bekleyenin yok.
Tabii.
Saatin.
Jude.
Jude?
Jude?!
Ölmedi.
-Uyanmıyor. Haydi. -Kıyafetlerini çıkar.
-Anthony, yapma! -Nabzına bakmaya çalışıyordum!
Kardeşinden uzak dur.
Donuyormuş neredeyse.
Haydi bebeğim, uyan.
Uyan!
Lütfen, lütfen gidin buradan.
Oğlunuz ölmedi,
hala atlatma şansı var.
Onu görebilir miyim? Nerede?
Uyuyor.
Beni yanına götürebilir misiniz?
Önce polisi beklememiz gerekiyor.
Kurallar böyle, kusura bakmayın.
Babanı aradık. Yolda. Merak etme.
Onu arayamazsınız! Onu arayamazsınız!
Lütfen söyleyin onlara, lütfen! Onları arayamazsınız.
Lütfen onlara polisi arayamayacaklarını söyleyin.
Bence çoktan aradılar zaten.
Kocamı ararlarsa... Onu ararlarsa çocukları alır.
Onları öldürür.
Başka akrabanız yok mu?
Kilisedeki ofisime gelmek ister misiniz?
Hayır, bizi orada bulur.
Ambulansı oraya çağırmıştık. Anne seni tutuklattıracak.
Jude’u da alacak.
Jude kimse alamaz. Ben burada çalışıyorum, buna izin vermem. Gelsene.
Alınırsa yaşayamaz zaten.
Sizi nereye götüreyim? Bir yere götüreyim.
Sıcak bir yere?
Çocuk emin ellerde.
Ona bakacak mısınız? İyileştirecek misiniz?
Elimizden gelen her şeyi yapacağız. Tamam mı?
Hastaneye dönmem gerek.
Ama düşündüm de belki önce bir fincan kahve, bir omlet filan.
Bak, oğluna göz kulak olacağım.
Bir durum olursa seni bulurum.
Pardon. Hemen dönerim.
Tamam çocuklar.
Geç oldu, yarın bitiririz.
Teşekkürler. Bu gece çok iyiydiniz.
Bardak?
Özür dilerim. Çok özür dilerim.
Sorun yok. Epey uzun zamandır uyuyorsun.
Hemen giderim.
Yardım edebileceğim...
herhangi bir şey var mı?
Burada olduğumuzu kimseye söyleme, yeter.
Çocuk iyi mi?
İki oğlum var.
Küçük olan...
Hastanede.
Hiçbir şeyim yok. Ev hanımıyım.
Bir gün eve geldiğimde...
kocam oğlumu...
dövüyordu. Anthony’yi.
Kullandığı kaşığı lavabonun yanına bırakmış diye.
Çocuğu yemek masasının üstüne çıkarmış.
Herhalde ilk sefer değildi.
Çocuklar eskiden beri şehri görmek istiyordu.
Arabada uyuduk.
Birkaç sefer de sizin ara sokağa park ettim.
Biliyorum.
Başlarda diyorum ki:
“Ne yapıyorsa, bir tek bana yapıyor.”
Gidersek, çocuklar babalarını özler.
Polise niye gitmedin?
Kocam polis zaten.
Bir sürü de arkadaşı var. Bulacak bizi.
Ben kaçıyorum.
Söylemeden geçmeyeyim, şampanya piramidi bu sefer gerçekten de oldu.
Rus’sunuz sanıyordum.
Pardon. Yok, burada büyüdüm ben.
Danışmanlarım, müşteriler sever diye aksanlı konuşmamı önerdi.
Bence utanç verici bir durum,
bu arada adım da Timofey değil. Tim Mortimer.
Ayrıca, vestiyerdeki Irina da Rus değil. Adı Doris,
-Newark’lu. -Şu an olmaz.
Lütfen, git haydi.
-Kusura bakma. -Hoş biri.
Öyle mi?
Neredeydin?
Teşekkürler.
Seni bir daha rahatsız etmeyeceğiz.
Lavabo?
Evet, temizlensek iyi olur.
Selam Sid. Kazak ister misin?
Çorap lazım mı?
Çok teşekkürler.
Hey! Siz bir şey ister misiniz?
Alice’e burada olduğunuzu söyleyeceğim.
Hanımefendi? Bu sizin oğlunuz mu?
Alt katta kabinlerden birindeydi.
O kadar kötü ağlıyordu ki, kapıyı kırmak zorunda kaldım.
Annen bu mu, oğlum? Hasta mı?
Sizin için yapabileceğim bir şey var mı?
Hayır, sağ olun.
Belki bir sigara içersiniz?
Hayır.
Hanımefendi! Hanımefendi!
Size yardım etmeye çalışıyorum.
Sizse bana pislikmişim gibi bakıyorsunuz.
Benden daha yüksek biri değilsiniz.
Benim de çocuklarım var.
Benim de evim vardı.
-Sigortam vardı. -Bill!
İşim vardı!
-Bir hayatım vardı! -Haydi, gel, gel.
Tamam.
-Yüzüme bakmıyor bile. -Bill, Bill, tamam...
Yüzüme bakmıyor.
-Sakin ol. -Beni görmüyor!
-Beni görmüyor, Jeff -Ben seni görüyorum. Sakin ol!
Tamam.
Kadının yalnız kalmaya ihtiyacı var.
Lütfen anne,
gözlerini aç.
Gözlerini aç, ne olur!
Pes etme, anne. Lütfen pes etme.
Kurallar umurumda değil, ben onun babasıyım.
Üzgünüm, durum böyle.
Biliyorum ama bana ihtiyacı var.
Üzgünüm, o benim hastam değil.
Burada günlerce bekleyemem. Oğlumu görmem gerek, hemen!
Bir şey yapın, tamam mı?
Bildiğim kadarıyla...
oğlunuz bir şok geçirmiş ama şimdi daha iyi.
İlgilenmem gereken acil bir durum var, birisini size yönlendireceğim.
Lütfen burada kalın.
Alo, Alice?
Bak...
Bende kalabilirsiniz.
Restoranın olduğu binanın çatı katı.
Tamam.
Haydi.
Orada bir yatak odası var.
Ben zaten genelde burada uyuyorum.
Anahtarlar burada.
Teşekkürler.
Bilgisayar var mı?
Benimkini kullanabilirsin.
Normal eşyaların nerede?
Pek eşyam yok.
Hepsi bu kadar işte.
Uyuyacağınız yeri göstereyim.
Dokunma ona!
-Yaklaşma! -Anthony, dur!
Ailemden uzak dur.
O bize zarar vermeyecek. Anthony.
Bırak bizi. Bırak bizi.
Bak, piyanonun altında uyumaktan iyidir.
Üşüdün mü?
Burayı sevmiyorsun, değil mi?
Ben seviyorum.
Sadece artık buraya ait olmadığımı düşünüyorum.
Hemen dönüyorum.
Merhaba Alice!
Merhaba Timofey.
Paltonu alayım mı?
Yok, üstümde üniformam var. Bu arada...
Rus aksanıyla konuşmak zorunda değilsin.
Ben acil hemşiresiyim. Görmediğim şey kalmadı.
Uzun gün, kısa erkek.
Bu Jude, hastalarımdan biri. Annesini burada bulabilirim diye düşünüyorum.
Yani... Çoğu müşterimiz epey geç geliyor.
Burası artık birinci sınıf bir restoran. Starbucks değil.
Biliyorum, ama müdürün...
Marc’la konuşmuştuk.
Annesi burada öteki oğluyla birlikte saklanıyor galiba.
İki oğlu mu varmış?
Evet.
Büyüğü tek çocuk değil miymiş?
İçim rahatladı, tek çocuklar korkunç olabiliyor.
Burada yani.
Bu bir sır. En üst kata bak.
Mutfaktan geçmen gerekecek.
Aşağıya çağırabilir misin?
Hastaneye dönüp taburculuk işlemlerini yapmam gerek.
Peki.
Olur mu? Çok sağ ol.
Menüyü...
görmek ister misin?
Anneni bulmamı ister misin?
-Affedersin. -Jeff.
Geri gelirlerse diye buradaydım.
Başlarında olmak için.
Çocuk iyi mi?
Evet, iyi. Hastaneden taburcu ettim.
Annesinin yanında mı?
Evet.
Jeff, aç mısın?
Yerim.
Lütfen bir şey söyle.
Kimseyle konuşmak istemediğini biliyorum.
Ama belki benimle konuşursun.
Mezun olduğumda annemler bu saati hediye etti.
Babam o kadar gururlanmıştı ki, mahalledeki herkese gösterdi.
Güzelmiş.
İşte lazım oluyordur.
Bu gece çalışman gerekmiyor muydu?
Votka içer misin?
Şey...
Param yok.
Ben öderim. İki votka alabilir miyiz?
Tabii. Russian Standard olur mu?
Olursa depoya kadar gitmem gerekmez.
Olur.
Duble olsun.
Tabii.
Evde seni bekleyen biri yok mu?
Pek yok.
Ben...
6 yıl önce, annemle babam bir yıl arayla öldü.
Onlara bakmak için yanlarına taşındım,
hastaneden de izin aldım. Geri döndüğümde...
sevgilim çoktan başkasını bulmuştu.
Yatıyorlar mıymış?
Jeff...
Üzüldüm.
Peki, sen...
Teşekkürler. Yani, sen ne yaptın peki?
O zamandan beri bir ilişkim olmadı. 4 yıl oluyor.
Hastanede çalışan insanların acayip şeyler yaşadığını sanırdım.
Hani o kadar yatak var.
Benim hastanemde değil.
Nasıl yapıldığını bile unutmuş olabilirim.
Alice...
Tipin değilim, biliyorum.
Sen de benim...
Gerçi benim tipim yok.
Ama bana o kadar iyi davrandın ki...
hani 1-2 kez bir işe yararsam, mutlu olurum...
yani sahalara dönebilesin diye.
Bir öğleden sonra, çocuk orkestrası gidince filan.
Müzik odasında mı yapmak istiyorsun?
Piyanonun üstünde?
Yok, yere birkaç minder atarız diye düşünmüştüm.
Yok, sorun yok. Ama çok sağ ol.
Önemli değil. Elimden bu kadarı gelir.
Yarın işe gitmiyorum.
Neden?
Artık insanlarla aram iyi değil, Jeff.
Tabii ki iyi.
Affetmek grubunda mesela, tüm o insanlara yardım ediyorsun.
Kendi kendilerine yardım ediyorlar.
Onlara karşı naziksin. Naziksin.
Hem de onlar nazik değilken bile.
İnsanların yakınlaştığı biri değilim.
Kimsenin “numero uno”su değilim.
İtalyanca mı konuştun?
Evet.
Görüşürüz.
Merhaba.
Selam.
Uyuyorsun sanmıştım.
Çocuklar uyuyor.
Jude nasıl?
Aynı.
Anthony bütün gün bilgisayarın başındaydı.
Dışarı çıkmak ister misin?
Şimdi mi?
Evet. Biraz yürürüz.
Çocuklar güvende. Bütün gün içerde bunalmışsındır.
Çıkamam.
Anthony kâbus görüyor.
Ayrıca burayı sevdim ben.
Hapishane değil sonuçta.
Hayır, değil.
Çıkacak olsak, nereye giderdik?
Sen nereye gitmek isterdin?
Yakında bir yerlere.
Seni hızla Canal Street’e götürürdüm.
Sokağı geçince yavaşlardık.
West Village’e vardığımızda ise...
elimi tutman için artık yeterince beklemiş olduğumdan...
ben seninkini tutmaya çalışırdım.
“Affetmek” siz misiniz?
Bugün toplantı yok. Ama şurada bir broşür olacaktı.
Affedilmenin peşinde değilim, oğlumu arıyorum. Adı Jude Brand.
Hastaneden gittiğini söylediler. Alice sensin, değil mi?
Perşembeleri çocuk orkestramız var.
Oğlum bir şey çalmıyor.
Öteki oğlumu da arıyorum, Anthony’yi.
Karımı da ayrıca.
Sen acilde çalışıyorsun, değil mi?
Çocuğu annesinin aldığını söylediler. Onları gördün mü?
Hayır.
Yani...
Bilemiyorum.
Bence bana yalan söylememelisin.
Neden yalan söyleyeyim ki?
Kilisedeyiz şu an.
Sizin için polisi aramamı ister misiniz?
Hayır, hayır. Gerek yok.
Karımı seviyorum.
Oğullarım seviyorum.
Bence sevginin ne demek olduğunu anlamıyorsun.
Kimsenin de seni sevdiğini sanmıyorum.
Tamamdır, güzel oldu.
Ayna ister misin?
Hayır, gerek yok.
-Güzel. -Teşekkürler.
Senin saçını da keselim mi?
Anne?
Eve dönmek için ne yapmamız gerekir?
Babamı hapse attırsak yeter mi?
Bilmiyorum. Herhalde.
Bir gün evde bilgisayarını kullanırken...
bazı fotoğraflar gördüm.
Kafana bunları takma. Kitap filan oku.
Anne, normal polis fotoğrafı değildi.
Dayak yiyen insanlar filan vardı.
Onları bulmak için uğraşıyorum.
Nasıl olacak ki bu? O Marc’ın bilgisayarı.
Burada değil, babamın bilgisayarındalar.
Ona bağlanmaya çalışıyorum ama izin vermiyor.
Bu yüzden gösteremiyorum sana.
Olmuyor.
Korkunçtu.
İşkence filan.
Bize yaptığı şeyler gibi.
Tanıdığın bir avukat var mı?
Var.
John Peter, Clara.
Memnun oldum.
Şu taraftan. Ben de hemen geliyorum.
Teşekkürler.
Standartlarının çok üstünde.
-Arkadaşım sadece. -Senin hiç arkadaşın yok ki.
Yok, haklısın.
O nedir?
-Sandalye. -Hadi ya? Çok sağ ol.
Asistanım sokakta bulmuş ve bir sevgilisi olana dek,
onu saklamam gerektiği konusunda ısrarcı.
Retroymuş, öyle diyor.
Ondan mı hoşlanıyorsun?
Daha 26 yaşında, ona göre ben bile retroyum.
Ayrıca...
galiba abayı başka birine yakıyorum.
Tanıdığım biri mi?
Evet.
Bizi yalnız bırakır mısın?
Sizi yalnız bırakayım.
Önceden tanışmış mıydık?
Sanmıyorum. Marc’ın arkadaşıyım.
Otur lütfen.
Ee?
Şöyle ki...
5 dakikamız var.
Tamamdır Phil, bir saniye ver bana.
Gittiği bir kilise var.
Ona mesaj bırak, eve çağır.
Onu affettiğini söyle.
Duruşmayı engelleyemem, zaten beni görmeye de gelmez.
O kadının tek istediği para,
anlıyor musun?
Lütfen baba!
Oğullarımla ilgilenmem lazım.
O avukatı durdurmak için karıma ulaşmam lazım. Bu iş çok uzadı.
Senin hatırını kıramaz.
Güvenilecek biri değil ki! Daha çocuk yaşta kendi evini bırakmış,
şimdi de seni bırakıyor. Ondan bir şey olmaz,
mahkemeyi kazanmasına imkan yok.
Lütfen arar mısın baba?
Aramam...
Bu sefer biraz ışık gördüm.
Haftaya Perşembe görüşürüz.
Tatlıymış...
Küçük orkestra.
Evet, tatlıdır.
Oturmak ister misin?
Nereden başlasam, bilmiyorum.
Haftalardır hasta olduğunu söylüyorsun.
Evet, çok özür dilerim.
Biliyorsun ki başhemşireyim. Gözüme gayet sağlıklı görünüyorsun.
Çorbacının işlerini buradan mı yürütüyorsun?
Evet. Destek gurubunu da.
Yönetim gelip seni bulmamı istedi.
Olay sırf sen değilsin. Personelin canı çıktı.
Hasta kabul etmemek gibi bir şansları da yok.
Haftaya döneceğini söyleyeyim mi onlara?
O işe dönebileceğimi sanmıyorum.
Neyle geçineceksin?
Bilmem. Çorbayla?
Kusura bakma.
Belki hastaneden grubunun sponsoru olmasını isteyebilirim.
Ciddi misin?
Herkes minnettarmış, öyle duyuyorum.
Bekleme listesine alındıkları için şikâyet edenler hariç tabii.
Bekleme listesi mi varmış?
Evet.
Beni destekleyecek misin yani?
Deneyeceğim.
Teşekkürler.
-İyi geceler. -İyi geceler.
-Meşgul müsün? -Yok, değilim.
Çocuklar uyudu mu?
John Peter’den haber geldi mi?
Öğrendim ki,
kayınpederimi evinde yere yığılmış halde bulmuşlar.
Kız arkadaşı bulmuş.
Hastaneye kaldırmışlar.
Onu kocamın bu hale getirdiğini düşünüyorlar.
O yüzden çocuklarla bana kalacak bir yer ayarlamayı önerdiler.
Yani... Taşınıyor musun?
Yarın.
Dava sonuçlanana dek eve dönemeyeceğiz.
Kalacağın yer şehirde mi?
Bilmiyorum, adresi söylemiyorlar. Gizli kalması gerekiyormuş.
Çocuklara bakmam lazım.
Beni takip edin.
Teşekkürler.
Küçük kaşıkları neden her masaya koyuyorsun?
Kendini anasınıfında mı sanıyorsun,
yoksa insanları havyar almaya mı zorluyorsun?
Bunun ne kaba...
bir hareket olduğunu görmüyor musun?
İnsanların kendi başlarına karar verme hakları yok mu sence?
Özür dilerim.
İnsanlara kaşık verip vermemek tamamen senin bileceğin bir iş.
Özür dilerim.
Yok, yok... Aslında haklı olabilirsin.
Böyle bir ön kabul nezaketsizlik aslında.
Düşünebilmem lazımdı. Kör müyüm neyim?
Bak, asıl ben özür dilerim.
Burası için yaptıklarına minnettarım.
Çok iyi gidiyor.
Dediğim gibi, işle ilgili konuşmaktan hazzetmiyorum.
Ama burayı kapatmak zorunda kalma ihtimali...
beni sandığımdan çok daha fazla endişelendiriyormuş.
Öyle bir sorunumuz yokoviç.
Sence geri gelecek mi?
Sanmıyorum.
İyi geceler.
Rica etsen olmaz mı?
Ufaklıklara da tabii.
Nerede olduklarını bile bilmiyorum ki.
Benim yatağımda uyumak ister misin?
O senin yatağın değil.
Değil.
Sen onun gibi değilsin.
Jude da değil.
İçinizde bir gram bile...
kötülük yok.
Onu öldürmek istiyorum.
Kazanırsak, hapse girecek.
Uzun zaman da çıkamayacak.
Büyüyüp, onu aklınızdan sileceksiniz.
Ya kazanırsa?
Ne kadar borcumuz olduğunu bilmiyordum bile.
Bütün faturaları bowling çantama tıkıştırıyordum.
Karım da alışverişe bayılır.
Yani evde belki 100 tane çaydanlık vardır ama biz aslında kahve severiz.
Saint Peter Katedrali şeklinde bir çaydanlık bile aldı mesela.
Konuyu dağıtmasak?
Bizde de var öyle bir tane.
Konuyu dağıtmasak olur mu?
Doğru. Bence haftaya Salı kendimi affetmiş olurum.
Geçen Salı da öyle demiştin.
Sırada kim var?
John Peter...
Sen pek bir şey demiyorsun.
Ben avukatım, gizlilik yemini ettim.
O yemin burayı bağlamaz.
Bir sıkıntım yok.
Biraz seks eksikliğim var...
ama bence o bu odadaki herkesin problemi.
Kendi adına konuş.
Evet Bonnie, eminim ki yatakta uçuşa geçiyorsundur.
Yumuşak atın çiftesi pek olur.
Aşırı derecede pek, Lloyd.
Neden bir türlü kibar olamıyorsunuz?
Hayatta korkunç şeyler oluyor...
ve bazılarınızın el uzatacak kimsesi yok.
Ama yabancılar var.
Neden daha düşünceli olamıyorsunuz?
Daha şefkat dolu?
Mesela siz ikiniz,
orada oturup yer kaplamaktan başka bir işe yaramıyorsunuz.
Gerçi senden bahsetmiyorum, John Peter. Sen çok...
Çok harikasın, çok kibarsın.
Ama geri kalanınız...
Böyle kaba olma hakkını nereden buluyorsunuz?
Kapa çeneni, Bonnie.
Ne?
Çok yardımı dokundu.
John Peter ve Marc, kalabilir misiniz lütfen?
-Öncelikle beni affedin. -Tabii ki.
-Kesinlikle. -Gruba girmeyi bekleyenler var...
ve umuyorum ki hastaneye taşınacağız.
Bu yüzden bence artık gelmeseniz iyi olur.
-Ben sadece ona yardım için buradayım. -Bense ona yardım ve senin için.
Ben çıkıp bir sigara içeyim.
Oldu.
Öyleyse...
Pazar gecesi buraya gelebilir misin?
Tabii gelirim. Özel bir durum mu var?
Özel bir şey yok.
Artık danışanım olmadığın için...
yemeğe davet edebilirim.
Rock’n roll.
Bu lafı hayatımda ilk kez kullandım.
Alice orada olacak mı?
Evet, fikir ondan çıktı. Bize yemek yapacakmış.
Marc geliyor mu?
Hayır.
Davetin için çok teşekkürler. Çocuklar çok heyecanlandı.
Gelebilmenize çok sevindim.
Sizi görmek çok güzel.
Herkes oturduğunda birkaç tane daha sandalye getireceğim.
Tamamdır.
Biraz ıslaklar gerçi.
-Merhaba. -Merhaba. Bunlar şey...
Merhaba. Bir şey öğrenebildin mi?
Hayır, maalesef.
Daha bir şey çıkmadı.
-Çıkmadı demek. -Üzgünüm.
-İyi misin, Jeff? -İyiyim.
John Peter’e merhaba deyin.
Merhaba. Nasılsın?
Jeff sabahtan beri yemek yapıyor.
-Galiba parmaklarımızı yiyeceğiz. -Harika görünüyor.
Hangi köşe, hangi köşe,
-Hangi köşe? -Hangisi olursa.
Tamam burası. Bu tarafta epey patates var.
Ben alayım Jeff, ben alayım.
-Ne oldu? -Patavatsızlık etmek istemem...
ama dışarıda yemek istersek,
-İyi bir yer biliyorum. -Çok iyi olur.
Çok iyi Marc, harika iş çıkardın.
Rus mutfağına lezzet katmayı başardın.
Mesela bu Prens Igor salatası,
80’lerin başında Brejnev’in yediğinden değil mi?
-Kapa çeneni. Çok lezzetliydi. -Ben havyarı sevdim.
Bir şey hem Brejnev’in favorisi, hem de çok lezzetli olabilir.
Harikaydı.
-Anthony, biraz daha al. -Belki sonra.
-Jeff biraz dondurma alabilir miyiz? -Tabii.
Ben mi getireyim istiyorsun? Sen kalmazsan getireyim.
Bir saniye... Dur, dursana biraz.
Bütün gün çalışmışsın.
Hem ben de terapi grubumdan atıldığımdan...
birileriyle sohbet etsem iyi olur.
Dava ne zaman sonuçlanıyor?
Herhalde haftaya.
İyi sonuçlanırsa eve dönebileceğiz.
John Peter harika iş çıkardı.
Öyledir. Benim davamı kazandığı gün,
onu yemeğe çıkarmak istedim. Buraya geldik.
Şansa yatırımcılar da buradaydı.
Sabaha kadar beraber içtik.
Ertesi gün işe başladım.
Konser salonundan geliyor.
Buradan hoşlanıyorum.
Senden de hoşlanıyorum.
Seninle tekrar vedalaşmak çok zor olacak.
Bence şu an bitirelim bunu.
Hoşça kal.
Güle güle.
Gel... Otur.
Kazandık.
Kocan uzun bir süre boyunca dışarı çıkamayacak.
Artık güvendesin, bitti. Eve dönebilirsin.
İstediğin yere gidebilirsin.
Sana borcumu nasıl ödeyeceğim?
Sana güzel bir fatura göndereceğim, merak etme.
Artık bir sevgilim var.
Hem de biz mısır gevreği yerken, havyar yemeyi tercih ediyor.
-Alice mi? -Evet.
Gerçek bir canavar.
Babamın bilgisayarı nerede?
Polis götürmüş.
Beni ve Jude’u kimsenin tanımadığı bir okula gitmek istiyorum.
Taşınabiliriz.
Şehre mesela.
Kütüphaneye daha yakın bir yerde yaşayabiliriz.
Aşırı küçük daire olur ama.
Bana fark etmez.
O zaman arabayı satarız.
Sana bir bilgisayar alırız.
O kocaman olanlardan.
Masanın altında bir de kutusu olanlar var ya.
Küçük bir tane yeter. Sağ ol anne.
-Emin misin? -Evet.
Jude için burada kalmalıyız aslında.
Burası ona daha iyi gelir.
Anne?
Efendim.
Babam Jude’a vurmamı istemişti ya.
Jude bunu neden yaptığımı anladığını söyledi.
O abi olsa, o da aynı şeyi yapmak zorunda kalırmış.
Yani beni affetti.
Yani sen de kendini affetmelisin.
Anne?
Buradan taşınmalıyız.
6’da tekrar ararım seni. Görüşürüz.
Herkese merhaba. Ben Alice.
“Affetmek” bu taraftan. Beni takip edin.
Bonnie, insanları tanıştırır mısın?
Ben Bonnie. Peter. Marcus.
Carol. Jonathan. Sita. JJ. Carrie.
Ola.
Faturanız içinde.
Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler.
Nazdrovya.
Spasiba.
Teşekkürler.
-Buraya iyi bak. -Bakacağım.
Clara...
Sana hem kira, hem de...
diğer şeyler için epey borcum vardı.
-Artık geri ödeyebilirim. -Hiç gerek yok.
Burada işler harika gidiyor.
Yeni bir kapıcımız bile var:
Jeff.
Arabaları park etmelerine yardım etmiyor değil mi?
-Hayır. -İyi.
Çocuklar okulda mı?
Buradan çok uzakta değiller.
Bu sana.
Teşekkürler.
Hediye kabul etmekte pek iyi değilsin sanırım.
Pek değilim.
Nedir bu?
Mayo.
Beraber plaja gidebiliriz diye düşündüm.
Şimdi mi?
Bir ara.
Bana 10 dakika versene.
NEW YORK KIŞ SARAYI KURULUŞ: 1910
Dışarıda durursan,
işe çok çabuk şekilde alışırsın.
İnsanlara taksiden inip binerken yardım edeyim mi?
Hayır, kendileri yapabilirler.
Merhaba diyeyim mi?
Onu da kendileri derler.
Israr ederlerse Rus aksanıyla konuş, tamam mı?
Rushklenov.
Onun gibi, evet.
Bunu çalmamı ister misin?
Zorunda kalsan çalabilir misin?
Tabii.
Tamam, dene bakalım.